Karmakarışık...

Zaman, yaşanmışlıkların üzerini örtmüyor; yalnızca önüne bir sis perdesi çekiyor. Geçmişi düşündüğünde, bir fotoğrafa rast geldiğinde, bir koku duyduğunda ya da radyoda çalan bir parça ile aralanan o perdeyle sevinçler, hüzünler, acılar, kederler bir anda yeniden gerçek olup o an'a geri götürüyor. Mutlu anılar gülümsetiyor, diğerleri aynı şiddet ile bir şok etkisi gibi üzerinden geçip yeniden acıtıyor. Silkelenip kendine geldikten sonra hiçbirşey olmamış gibi yoluna devam etmeye de  olgunluk deniyor belki... Büyümüş olmanın iyi bir şey mi kötü bir şey mi olduğunu hala anlayamadığım ve büyümeyi kabul etmediğim halde, zihnim yorgun, bulanık, düşünceli ve her geçen gün bir önceki güne nazaran daha olgun, daha bencil...